ธรรมดา

ศัพท์ไทย	ศัพท์บาลี	หมวดหมู่
กฎธรรมดา	น. ธมฺมนิยามตา, ธมฺมนิยม.	กฎเกณฑ์กติกา, ธรรมชาติ, ธรรมดา
คนธรรมดา	น. ปุถุชฺชน.	บุคคล, ธรรมดา
ตามธรรมดา	วิ. สามญฺเญน ปกติยา ปาเยน	ธรรมดา
ตามปกติ	ดู ตามธรรมดา.	ธรรมดา
ที่เป็นธรรมดา	ค. อวิสิฏฺฐ อปฺปคฺฆ สาภาวิก ปกติสิทฺธ สภาวสิทฺธ	ธรรมดา
ธรรมดา	น. ธมฺม. ธมฺมตา, ธมฺมนิยาม. สภาว. สีล., ปกติ, สภาค. ค. สามญฺญ สาธารณ มชฺฌวตฺตี อวิสิฏฺฐ สาภาวิก ปกติสิทฺธ	ธรรมดา
ปกติธรรมดา	น. ปกติ, สภาว. นิยาม. สามญฺญ., ค. ปากฏิก สาภาวิก นิยมานุคต ปกติสิทฺธ	ธรรมดา
ผิดธรรมดา	น. วิกลตฺต., วิการ. วิปริยาย. อุปถคมน., วิธิวิโรธ. วิปลฺลาส. วิปริยาส. ค. วิกล วิปริต วิรูป อปากติก อุปถคามี ปกติวิรุทฺธ นิยมปฏิปกฺข นิยมวิรุทฺธ อปฺปฏิปาติก สภาววิรุทฺธ สภาวาตีต โลกาจารปฏิปกฺข ธมฺมวิรุทฺธ วิสภาค	ธรรมดา
ผิดปกติ	ดู ผิดธรรมดา.	ธรรมดา
อย่างธรรมดา	กวิ. ลหุโส สามญฺเญน	ธรรมดา
อย่างมนุษย์ธรรมดา	วิ. มนุสฺสคติยา	ธรรมดา
เป็นธรรมดา	ดู เป็นปกติ.	ธรรมดา
ไม่ใช่ธรรมดา	ค. กิตฺติม อสามญฺญ อสาธารณ วิสิฏฺฐ	ธรรมดา

ธรรมดา