พจนานุกรมไทย-บาลี
ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
---|---|---|---|---|
สงสาร |
(ความรู้สึก) | น. ทยา, กรุณา, การุญฺญ., อนุทฺทยา, อนุกมฺปา, ก. กรุณายติ อวทายติ ทยติ |
||
สงัด |
น. วิเวก. ปวิเวก. วิวิตฺติ, ค. วิวิตฺต ก. วิวิจฺจติ กกิ. วิวิจฺจ วิวิตฺต ปนฺต |
|||
สงัดลม |
ค. นิวาต | |||
สงเคราะห์ |
น. สงฺคห. สงฺคณฺหน., อนุกูล., ก. สงฺคณฺหาติ |
|||
สง่า |
น. โสภคฺค., ปตาป. สิริ, ค. อุฬาร มหาเตช มหาานุภาว อุตฺตุงฺค สิริมนฺตุ มิหิต สมฺมานิต มเหสกฺข โสภน สุเวส สุรูป ถิรสภาว |
|||
สง่างาม |
น. ปภาว. ปตาป. เตช. ค. สานุภาว สุสีล มหาเตช มหานุภาว |
|||
สด |
น. อลฺลตา, อมิลาตตา, หริตวณฺณ. ค. อลฺล อาม อามก อปูติก อมิลาต หริต น. อภินว อหต นูตน |
|||
สดก |
น. สตก., | |||
สดคาว |
ค. อาม | |||
สดชื่น |
(คน) | น. ตปฺปณ., นิพฺพุติ, ก. ตปฺปติ นิพฺพาติ อนุโมทติ |
||
สดชื่น |
(อากาศ) | ค. สปฺปาย สุขทายก อโรคกร | ||
สดมภ์ |
(เสา) | น. ถมฺภ. | ||
สดัน |
(ถัน) | น. ถน., | ||
สดับ |
น. สวน., สุต., สุติ, นิสามน., ก. สุณาติ สุโณติ นิสาเมติ |
|||
สดับปกรณ์ |
น. สตฺตปฺปกรณ., | |||
สดำ |
(ขวา) | ค. ทกฺขิณ | ||
สดุดี |
น. โถมนา, ถุติ, อภิถุติ, อภิตฺถุติ, อภิถุต., อภิตฺถุต., ก. โถเมติ |
|||
สดใส |
ดู แจ่มใส. | |||
สดๆ ร้อนๆ |
ค. อภินว นูตน | |||
สตรี |
น. สตี, อิตฺถี, นารี, (ดู ผู้หญิง) | บุคคล, ผู้หญิง |