โง่ฉลาด

ศัพท์ไทย	ศัพท์บาลี	หมวดหมู่
ผู้ฉลาด	ค. กุสล (ดู บัณฑิต)	บุคคล, โง่ฉลาด
พหูสูต	ค. พหุสฺสุต	บุคคล, โง่ฉลาด
สายตาแหลม	ค. ทีฆทสฺสี	สายตา, โง่ฉลาด
หัวแหลม	ดู ฉลาด.	โง่ฉลาด
โง่	น. โมห. อวิชฺชา, มุจฺฉา, อญฺญาณ., มุทฺธตา, พาลฺย., ชฬตา, เอฬามูคตา, มูฬฺหตฺต., ค. มุฬฺห มูฬฺห โมมูห อวิญฺญู อวิทู อวิทฺทสุ พาล อนฺธ พาลิส มนฺท ทปฺป ทตฺตุ ทนฺธ อปณฺฑิต อญฺญาณี มุทฺธ ลาล ชฬ ราชิล อนฺธพาล นิปฺปญฺญ อปญฺญ มติหีน มนฺทพุทฺธิก เอฬามูค มุฏฺฐสจฺจ ชฬพุทฺธี	โง่ฉลาด
โง่เขลา	น. มูฬฺหตา, ทนฺธตา, พาลตฺต., พาลฺย., ค. อนฺธปุถุชฺชน	โง่ฉลาด
โง่เง่า	ดู โง่.	โง่ฉลาด