พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
คนกินเดน |
น. วิฆาสาท. ทมก. | บุคคล | ||
คนขนของ |
น. ภารหารก. ภารวาห. ภาริก. ธารี. วาหี. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนขยัน |
ค. อุฏฺฐายี อุฏฺฐาตุ (อุฏฺฐาตา) อุฏฺฐิต อุสฺสุกฺก อุยฺยุตฺต ทกฺข ปสุต ตปฺปร อนลส อตนฺทิต อกิลาสุ นิกฺโกสชฺช อายตฺต อาสตฺต | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนของตน |
น. สชน. | บุคคล | ||
คนขอทาน |
น. ยาจก. ยาจนก. อตฺถี. กปณ. วณิพฺพก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนขัดรองเท้า |
น. ปาทตาณมชฺชก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนขับ |
น. ปาชก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนขับรถ |
น. สารถิ. รถจารี. สูต. ปาชก. ปาชิตุ. (ปาชิตา) นิยามก. ขตฺตุ. (ขตฺตา) เสนก. | บุคคล, อาชีพ, พาหนะและส่วนประกอบ | ||
คนขับรถจักร |
น. ยนฺตธาวก. | บุคคล, อาชีพ, พาหนะและส่วนประกอบ | ||
คนขับรถม้า |
น. รถาจริย. | บุคคล, อาชีพ, พาหนะและส่วนประกอบ | ||
คนขับเกวียน |
น. สากฏิก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนขับเครื่องบิน |
น. คคณนาวิก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนขับเสภา |
น. มุทิกา, | บุคคล, ศิลปะ, อาชีพ | ||
คนขาด้วน |
น. ปาทจฺฉินฺน. | บุคคล, พิการ | ||
คนขาย |
น. วิกฺกยิก. วิกฺกยี. วิกฺเกตุ วิกฺเกตา.) | บุคคล, ซื้อขาย | ||
คนขายขนม |
น. ปูปิก. ปูปิย. ปูปปณิย. ปูวปณิย. ปูวิก. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายของ |
น. อาปาณิก. ปณฺยวิกฺกยี. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายของกระจุกกระจิก |
น. ขุทฺทกภณฺฑวาณิช. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายของชำ |
น. กฏุกภณฺฑาทิวิกฺกยี. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายชาติ |
น. ราชทุพฺภี. รฏฺฐทุพฺภี. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายดอกไม้ |
น. มาลาการ. ปุปฺผสมฺปาทก. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายตัว |
น. กท. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายนม |
น. โครสสมฺปาทก. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายน้ำหอม |
น. คนฺธิก. คนฺธาชีวี. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ | ||
คนขายบุหรี่ |
น. ตมาขุวาณิช. ธูมปานวาณิช. | บุคคล, ซื้อขาย, อาชีพ |