พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
เสนี |
น. เสนี, เสนา, | กองทัพ | ||
เสนียด |
ดู จัญไร. | ดีชั่ว | ||
เสน่ง |
ดู เสนง. | |||
เสน่หา |
น. สิเนห. เสฺนห. ก. สินิยฺหติ |
|||
เสน่ห์ |
น. มายา, วิลาส. มนฺต., วสีกรณ., | |||
เสน่ห์ยาแฝด |
น. วสีกรโณสธ., | |||
เสน่ห์หญิง |
น. วิพฺภม. หาว. | |||
เสบียง |
น. ปาเถยฺย., สมฺพล., ปริพฺพย. วฏฺฏ., อุญฺฉา, มคฺโคปกรณ., | |||
เสบียงกรัง |
น. สมฺพล., | |||
เสบียงเดินทาง |
น. ปาเถยฺย., คมนปริพฺพย. คมิกปริพฺพยวตฺถุ., | |||
เสพ |
น. ภตฺติ, เสวนา, | |||
เสพกาม |
น. กามเสวนา, | |||
เสพคุ้น |
น. อาเสวน., อาเสวนา, | |||
เสพสุรา |
ก. สุรํ ปิวติ | สุราเมรัย | ||
เสพเมถุน |
ก. เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสวติ | |||
เสพเสวย |
น. ปฏิเสวน., ก. ปฏิเสวติ |
|||
เสภา |
น. อกฺขาน., | |||
เสมหะ |
น. เสมฺห. สิเลสุม. | |||
เสมอ |
ค. สม สมาน นิ. สมํ |
|||
เสมอกัน |
น. สมตา, ปฏิภาค. สนฺนิกาส. สริกฺขก. สมานตา, สทิสตา, ตุลฺย. ตุลา, สงฺกาส. สนฺนิภ. นิภ. ค. ส. สมาน ภูต ตุล สภาค สทิสตมฺมย อภินฺน นิพฺพิเสส สริกฺข ก. สมาเนติ |
|||
เสมอขอบฝั่ง |
ค. สมติตฺถิก | |||
เสมอด้วยชีวิต |
ค. ปาณสม | |||
เสมอต้นเสมอปลาย |
น. สมานตฺตตา, | |||
เสมอภาค |
น. ตุลฺยตฺต., สมภาว. สมานตฺต., ตุลฺยตฺต., สามญฺญ., สามญฺญตา, สมานปทฏฺฐา, สาธารณตฺต., ยุตฺติ, ค. ธมฺมิก ญายยุตฺต |
|||
เสมอหน้า |
ค. สพฺพสาธารณ สพฺพสม |