บุคคล

ศัพท์ไทย	ศัพท์บาลี	หมวดหมู่
ขี้ข้า	น. ปาทมูลิก.	บุคคล
ขี้ครอก	น. อนฺโตชาตทาส.	บุคคล
ขี้คุก	ค. พนฺธนาคารพนฺธปุพฺพ	บุคคล
ขุนคลัง	น. โกสารกฺขก. อายาธิการี. ภณฺฑาคาริก.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขุนทัพ	ดู แม่ทัพ.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขุนนาง	น. อมจฺจ. อมาตฺย. ภฏ. มติสชีว. มนฺตสชีว. มนฺตินี. สชีว. สจิว. สจีว. โภคฺค. มตฺต. เสวก. ปาริสชฺช. อธิป. อินฺท. อิสฺสร. อีส. นายก. สามิ. อุจฺจากุลีน. อภิชาต.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขุนนางน้อย	น. จูลาธิปติ.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขุนนางผู้ใหญ่	น. อิสฺสร. อธิปติ. มหามจฺจ. มหากุลิก.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขุนพล	ดู แม่ทัพ.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขุนศึก	ดู แม่ทัพ.	บุคคล, ตำแหน่ง
ขโมย (คน~)	น. เถน. โจร. มงฺคุส. โมสก. อทินฺนาทายี.	บุคคล
ขโมยงัดบ้าน	น. ฆรสนฺธิจฺเฉทกโจร.	บุคคล
ขโมยผลงานคนอื่น	น. วากฺยรจนาโจริย., วากฺยเถนน., ก. รจนาทึ เถเนติ	บุคคล
ข้า	ดู คนใช้, บ่าว.	บุคคล
ข้าพเจ้า	น. อหํ	บุคคล
ข้าราชการ	น. ภฎ. ราชภฏ. มตฺต. ราชกมฺมิก. ราชโปริส. ฐานนฺตริก.	บุคคล
ข้าราชบริพาร	น. อนุชีวี. เสวก. อนฺเตปุริก. ราชปริวาร.	บุคคล
ข้าราชบริพารใกล้ชิด	น. ปาทมูลิกากร.	บุคคล
ข้าราชสำนัก	น. อนุชีวี. เสวก. อนฺเตปุริก. ราชวลฺลภ. ราชปริสชฺช.	บุคคล
ข้าศึก	น. สตฺตุ. อมิตฺต. ริปุ. เวรี. เวริก. สปตฺต. อราติ. อริ. ปจฺจตฺถิก. ปริปนฺถี. ปร. ปฏิปกฺข. อหิต. ปจฺจามิตฺต. วิปกฺข. วิโรธี. ปจฺจนีก. วิทฺเทสี. ทสฺสุ. ทิส. ทิฏฺฐ. กณฺฏก. วิเทสฺสี. ปฏิปุริส.	บุคคล

บุคคล