กรรม

ศัพท์ไทย	ศัพท์บาลี	หมวดหมู่
ประสบเคราะห์กรรม	ก. อาปทํ อาปตติ	กรรม
ผลกรรม	น. ปาก. วิปาก. อภิสนฺท.	กรรม
ผูกพันอยู่กับกรรม	น. กมฺมนิพนฺธน.,	กรรม
ผู้เชื่อกรรม	ค. กมฺมสทฺธ กมฺมวาที	บุคคล, กรรม
มีกรรม	ค. ปาปกมฺม	กรรม
มีกรรมชั่ว	ค. ปาปกมฺม ปาปกมฺมี นิหีนกมฺม	กรรม
มีกรรมเป็นกำเนิด	ค. กมฺมโยนิ	กรรม
มีกรรมเป็นของตน	ค. กมฺมสฺสก	กรรม
มีกรรมเป็นที่พึ่ง	ค. กมฺมปฏิสรณ	กรรม
มีกรรมเป็นพวกพ้อง	ค. กมฺมพนฺธุ	กรรม
มีผลเหมาะสมกับกรรม	ค. กมฺมสริกฺขก	กรรม
สร้างกรรม	น. ปาปกรณ., ทารุณกมฺม., อุปฺปีฬน., ก. ปาปํ กโรติ	กรรม
สาสมแก่กรรม	ค. กมฺมสริกฺขก	กรรม
สิ้นกรรม	น. กมฺมกฺขย.	กรรม
สื่อกรรม	น. กมฺมทฺวาร.	กรรม
อโหสิกรรม	น. อโหสิกมฺม.,	กรรม
เคราะห์กรรม	น. นิคติ, นิยติ, กมฺมวิปาก. วิปตฺติ, อาปทา,	กรรม
เคราะห์ดี	น. มงฺคลฺย., ภาคฺย., ภาคฺยสมฺปตฺติ, ลกฺขี, สิรี, ค. ธญฺญ สุกตี ปุญฺญวนฺตุ	กรรม
เคราะห์ร้าย	น. อุปทฺทว. ทุกฺข., ทุพฺภาคฺย., ปาปคฺคห. ค. ภาคฺยหีน อลกฺขิก อลกฺขี ทุพฺภาค หตลกฺขิก นิสฺสิริก อติทุกฺขิต	กรรม
เจ้ากรรมนายเวร	น. เวรี.	บุคคล, กรรม

กรรม