พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
สามัคคี |
น. สามคฺคี, สามคฺคิย., | |||
สามัญ |
(ปกติทั่วไป) | ค. สามญฺญ สาธารณ มชฺฌวตฺตี | ||
สามัญชน |
น. อกุลีนชน. ปุถุชฺชน. ชนตา, มหาชน. | |||
สามัญศึกษา |
น. มูลิกสิกฺขา, | |||
สามัญสำนึก |
น. ปกตินิจฺฉย. วิญฺญาณ., เจตนา, หิริ, | |||
สามานย์ |
ดู ต่ำช้า. | |||
สามารถ |
น. กลฺลตา, ภพฺพตา, ปริยตฺติ, สห, สตฺติ, สามตฺถิย., สมตฺถภาว. สมตฺถตา, สมตฺถน., อินฺทฺริย., ค. กลฺล กลฺย สมตฺถ สกฺก วิสยฺห สาม สามตฺถิย ทกฺข ปฏิพล ปหู ภพฺพ ปพล เตชสฺสี ก. อุสฺสหติ วิสหติ สกฺโกติ สกฺกุณาติ ตุชฺชติ ตุชฺเชติ |
|||
สามารถกำหนดได้ |
ค. อุปลกฺขนีย | |||
สามารถคร่าชีวิตได้ |
ค. ปาณหร | |||
สามารถคาดการณ์ได้ |
ค. สงฺเขยฺย | |||
สามารถคิดเห็นได้ |
ค. จินฺตาวิสยก | |||
สามารถคืนดีกันกันได้ |
ค. ปฏิสนฺธานีย สุสนฺเธยฺย | |||
สามารถจะเข้าใจได้ |
ค. โพธนีย โพธเนยฺย | |||
สามารถจะเอาได้ |
ค. ลทฺธพฺพ อุปคมนีย อุปคนฺตพฺพ | |||
สามารถติดต่อไปยังคนอื่นได้ |
น. สงฺกมนสภาว. ค. สงฺกมนีย |
|||
สามารถทำงานได้ |
ค. อลํกมฺม อลํกสฺม | |||
สามารถทุกทาง |
น. อนนฺตสตฺติ, ค. สพฺพพลธร |
|||
สามารถนำไปใช้ได้ |
ค. อนุจฺฉวิก กมฺมญฺญ ปโยชิย | |||
สามารถปฏิบัติได้ |
ค. สาธิย สุกร กาตุํสกฺย | |||
สามารถหารได้ |
ค. วิภาชิย | |||
สามารถอยู่ต่อไปได้ |
น. ชีวนสมตฺถตา, ค. ชีวนกฺขม |
|||
สามารถเปรียบเทียบได้ |
ค. ตุลนารห อุปเมยฺย | |||
สามารถแตกหักได้ |
ค. ภิชฺชนธมฺม | |||
สามารถแยกได้ |
ค. ปุถุกฺกรณีย | |||
สามารถใช้หนี้ได้ |
น. อิณโสธนสามตฺถิย., ค. อิณโสธนสมตฺถ |