พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
คนชอบล้อ |
น. วิเหฐก. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนชั่ว |
น. กาปุริส. ทุชฺชน. ปุริสาธม. ปาปปุคฺคล. อธมปุริส. นราธม. | บุคคล | ||
คนชั้นกลาง |
น. เวสิยาน. | บุคคล | ||
คนชั้นต่ำ |
น. นีจ. ชมฺม. นิหีน. นิหีนก. หีนชจฺจ. ปุริสาธม. อสปฺปุริส. กาปุริส. สปจ. สปาก. จณฺฑาล. | บุคคล | ||
คนชั้นสูง |
น. อิสฺสรชน. กุลีน. อภิชาต. | บุคคล | ||
คนชี้ขาด |
น. โวหาริก. ปมาณปุริส. มชฺฌฏฺฐ. | บุคคล | ||
คนช่างคิด |
ค. ปริกปฺปก จินฺตาปร | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนช่างพูด |
น. ภาณี. พาณี. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนซวย |
น. กาฬกณฺณิ. ค. หีนภาคฺย |
บุคคล | ||
คนซักผ้า |
(~ชาย) | น. รชก. โธวก. | บุคคล, อาชีพ | |
คนซักผ้า |
(~หญิง) | น. รชกี, โธวกี, | บุคคล, อาชีพ | |
คนซื้อ |
น. กยก. กายก. กายิก. เกตุ. อุปกฺกิตก. | บุคคล, ซื้อขาย | ||
คนซื้ออาหาร |
น. อาหารกยิก. อาหารกายิก. | บุคคล, ซื้อขาย, อาหาร | ||
คนดักข่าย |
น. ชาลิก. วาคุริก. อทูหลิก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนดำ |
น. กณฺหเทหี. | บุคคล, ลักษณะทางกาย | ||
คนดิน |
น. โลกิยชน. | บุคคล | ||
คนดี |
น. สปฺปุริส. สนฺต. สุโปริส. สาธุชน. สาธุปุริส. สุชน. สชฺชน. ภทฺท. สพฺภิ. | บุคคล | ||
คนดีดพิณ |
น. วีณาวาที. วีณาวาทก. วิรุณชก. เวณิก. | บุคคล, ดนตรี | ||
คนดีแต่พูด |
น. วจีปรม. | บุคคล, เพื่อน | ||
คนดีในหมู่คณะ |
น. ปาริสชฺช. | บุคคล, สมุหนาม | ||
คนดื่มน้ำเมา |
น. มชฺชป. มชฺชปายี. | บุคคล, สุราเมรัย | ||
คนดุร้าย |
น. ยกฺข. ทมิฬ. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนดู |
น. เปกฺขก. อุลฺโลกก. | บุคคล | ||
คนดูดาว |
น. นกฺขตฺตปาฐก. | บุคคล, อาชีพ, ดารา. | ||
คนดูแลบ้าน |
น. เคหภณฺฑรกฺขก. | บุคคล |