พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
เลบง |
ดู ประพันธ์. | |||
เลย |
นิ. อุทฺธํ | |||
เลยตามเลย |
กวิ. ยถาภูตํ ยถาปวตฺตํ | |||
เลยเถิด |
น. สีมาติกฺกม. อมตฺตญฺญุตา, ค. สีมาติกฺกนฺต สีมาติกฺกมก อมตฺตญฺญู |
|||
เลยไป |
ก. อติจฺฉติ, อติกฺกมฺม ยาติ | |||
เลว |
น. อธมตา, นิกิฏฺฐตา, ค. อธม อธมฺมิก อววชฺช อนฺต อิตฺตร โอมก กณฺห กุกุจฺฉิต โกณฺฑ ขล คารยฺห จณฺฑ จณฺฑาล ชมฺพุก ชมฺม ชิฆญฺญ ฉวก นิกิฏฺฐ นิหีน ทุฏฺฐ ทุฏฺฐุ ทูสิต ปฏิกิฏฺฐ ลามก ปาป ปาปก ปาปิมนฺตุ วสล หีน |
ดีชั่ว | ||
เลวกว่า |
ค. ปาปิย ปาปตร ปาปิสิก | ดีชั่ว | ||
เลวทราม |
ดู ต่ำช้า. | ดีชั่ว | ||
เลวที่สุด |
ค. ปาปตม ปาปิยิสฺสก ปาปิสฺสก | ดีชั่ว | ||
เลวลง |
น. ชานิ, ปราภว. หาน., หานิ, ปริหาน., ปริหานิ, ปาริชุญฺญ., หายน., ค. ทนฺธ มนฺท หายนสีล |
ดีชั่ว | ||
เลศ |
น. เลส. กปฺป. | |||
เลศนัย |
ดู เลศ. | |||
เลหลัง |
ก. อคฺฆํ โอปาเตติ, อคฺฆํ โอหาเรติ, อคฺฆํ ปริหาเปติ, | |||
เลอ |
ดู ยิ่ง. | |||
เลอะเทอะ |
ดู เปรอะเปื้อน, เละเทะ | |||
เลอโฉม |
ค. อภิรูป อติโสภ อติโสภณ โสภคฺค | |||
เละ |
ค. ทฺรว วิลีน สกทฺทม | |||
เละเทะ |
ค. อสทฺทหิตพฺพ อปจฺจยิก อวินีต ชิคุจฺฉนีย | |||
เลา |
(หญ้า) | น. กาส. โปฏคล. นฬ. | ||
เลา |
(ต้นไม้) | น. ธมน. กาส. | ||
เลาะ |
ก. ตจฺฉติ เลาะผ้า ก. วิสิพฺเพติ |
|||
เลาะลัด |
ดู ลัดเลาะ. | |||
เลิก |
น. อารติ, วิรติ, วิรมณ., นิวตฺตน., นิสฺสคฺค. อปฺปวตฺติ, ก. วิรมติ นิวตฺตติ ปชหติ จชติ นิสฺสชติ ปฏิพาเหติ, น ปวตฺตติ กวิ. อลํ |
|||
เลิกกิจการ |
ก. กมฺมนฺตํ วิสํโยเชติ | |||
เลิกคบหา |
น. นิรากรณ., ก. นิรากโรติ |