พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
คนลวง |
น. ชาลี. ชาลิก. วญฺจก. มายาวี. เกฏุภี. เกราติก. | บุคคล, หลอกลวง | ||
คนลวงด้วยของปลอม |
น. เนกติก. | บุคคล, หลอกลวง | ||
คนละเมอ |
น. นิทฺทาย ชปฺปก. | บุคคล | ||
คนละเมอเดินเวลาหลับ |
น. นิทฺทายาหิณฺฑก. | บุคคล | ||
คนลักเพศ |
น. เถยฺยสํวาสก. | บุคคล | ||
คนลาดตระเวน |
น. จกฺกิก. | บุคคล | ||
คนล่องแพ |
ค. กุลฺลตาริต | บุคคล | ||
คนล่าสัตว์ |
น. มิคว. มิควฺยาธ. มิควธจารี. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนล้มละลาย |
ค. ขีณธน หตวิภว อิณโสธนาสมตฺถ | บุคคล, เงินทอง | ||
คนวรรณะต่ำ |
น. สุทฺท. | บุคคล, วรรณะ | ||
คนวัด |
น. อารามิก. | บุคคล, วัด | ||
คนวางกับดัก |
น. วาคุริก. วากริก. ชาลิก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนวางเพลิง |
น. เคหชฺฌาปก. ทาหนสีล. | บุคคล, ดีชั่ว | ||
คนวิ่งเต้น |
น. รหสิปโลภก. | บุคคล | ||
คนว่องไว |
น. ชวน. ตุริต. เวคี. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนสนิท |
น. วลฺลภ. วลฺลิภา, นิจฺจุปฏฺฐาก. ปาลนสหาย. | บุคคล, บริวาร | ||
คนสวย |
น. กมลา, กลฺยาณี, ลลนา, | บุคคล, คนรูปงาม | ||
คนสวยที่สุดในที่นั้น |
น. รูปสุนฺทรี, ชนปทกลฺยาณี, | บุคคล, คนรูปงาม | ||
คนสองเพศ |
น. อุภโตพฺยญฺชนก. ทฺวิลิงฺคิก. | บุคคล | ||
คนสอดแนม |
น. โอจรก. ปยุตฺตก. จารปุริส. | บุคคล | ||
คนสอบสวน |
น. อนุวิชฺชก. อนุปุจฺฉก. | บุคคล | ||
คนสอพลอ |
ดู คนประจบ. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนสะอาด |
น. ปวิตฺต. ปูต. ปยต. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนสามัญ |
น. ทุคฺคตชน. ปุถุชฺชน. | บุคคล | ||
คนสายตายาว |
น. ทีฆทิฏฺฐิก. ค. ทีฆทิฏฺฐิก ทีฆวตฺถุทสฺสี |
บุคคล, ลักษณะทางกาย, สายตา |