พจนานุกรมไทย-บาลี
| ศัพท์ไทย | ศัพท์บาลี | หมวดหมู่ | ||
|---|---|---|---|---|
คนนับถือศาสนาอิสลาม |
น. อิสลมฺมิก. | บุคคล, อิสลาม | ||
คนนับถือศาสนาฮินดู |
น. หินฺทุมนุสฺส. | บุคคล, ฮินดู | ||
คนนั้นคนนี้ |
ค. อสุก | บุคคล, สัพพนาม | ||
คนนำทาง |
น. มคฺคุทฺเทสก. มคฺคเทสก. เนตุ. วินายก. | บุคคล | ||
คนนำร่อง |
น. ชลปถเทสก. | บุคคล | ||
คนนิ้วง่อย |
น. องฺคุลิกุณี. | บุคคล, พิการ | ||
คนนิ้วด้วน |
น. องฺคุลิฉินฺน. องฺคุลรหิต. | บุคคล, พิการ | ||
คนนิ้วหงิก |
น. คณฺฐิกงฺคุลิก. | บุคคล, พิการ | ||
คนน่องงอน |
น. อุพฺพิทฺธปิณฺฑิก. | บุคคล, ลักษณะทางกาย | ||
คนบอดตาใส |
น. ปสนฺนนฺธ. | บุคคล, พิการ | ||
คนบอดแต่กำเนิด |
น. ชจฺจนฺธ. | บุคคล, พิการ | ||
คนบาป |
ค. ปาป ปาปก ปาปิมนฺตุ ปาปิมา) | บุคคล, ดีชั่ว | ||
คนบ้านนอก |
สำ. น. ทนฺธชานปทิก. |
บุคคล | ||
คนปรบมือ |
น. ปาณิวาท. ปาณิฆ. ปาณิย. | บุคคล | ||
คนประกัน |
น. ปฏิภู. ปาฏิโภค. อกฺข. ปาสก. | บุคคล | ||
คนประจบ |
น. นีจวุตฺติก. อุปลาลก. |
บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนประจบสอพลอ |
น. อนุปฺปิยภาณี. | บุคคล, ลักษณะนิสัย | ||
คนประทับตรา |
น. นิลญฺจก. นิลญฺฉก. | บุคคล | ||
คนปรุงยา |
น. เภสชฺชโยชก. โอสธปฺปเภทวิทู. | บุคคล | ||
คนปรุงอาหาร |
ดู พ่อครัว. | บุคคล, อาชีพ, อาหาร | ||
คนปลงพระชนม์ |
น. ราชฆาตี. | บุคคล | ||
คนปลอมตัว |
น. อญฺญาตกเวส. อญฺญาตกวณฺณ. อนฺธเวส. | บุคคล | ||
คนปลอมบวช |
น. เถยฺยสํวาสก. | บุคคล, อาชีพ | ||
คนปลายเท้าพับ |
น. กุณฺฑปาทก. | บุคคล, พิการ | ||
คนปอกลอก |
น. อญฺญตฺถุหร. | บุคคล, เพื่อน |